Zijn vraag verraadt ongeduld en ergernis. Dat begrijp ik, het is tenslotte volkomen terecht. Charlie wacht immers al weken op het toegezegde dartbord, maar het hangt nog steeds niet aan de muur. Dus is het tijd om eindelijk eens actie te ondernemen: “nog deze week hangt hier een bord.”
Een plechtige belofte, die los ik graag in.

Bovendien gooi ik met plezier een pijltje mee, net als vroeger. Sterker nog: ik zie er zelfs naar uit!
Weet ik veel dat het gevolg een ontnuchterende en ijskoude douche zal zijn…

Dit onschuldige spelletje legt namelijk keihard de vinger op een uiterst zere plek. In mijn jonge jaren speel ik het elke dag, dag-in, dag-uit. Geen moment komt het in me op dat darten tot lichamelijk ongemak en zelfs tot langdurige blessures kan leiden. Welnu, inmiddels heeft de tijd me ingehaald. Mijn schouder, mijn pols en zelfs mijn achillespees: al na één potje "501" mopperen en klagen ze. Wekenlang wrijven ze me een harde realiteit onder de neus. Een realiteit waar ik eigenlijk al heel lang weet van heb, maar die ik nooit onder ogen kom.
Althans, tot nu.

“Papa je wordt oud.”
Dat is keihard de conclusie, het gevolg van mijn "pijltjespijn".