3 augustus 2011, de geboortedag van ons meisje Luka.
Het is de zwartste dag in mijn leven...
Dit in het Weerter dialect geschreven gedicht, plaatst me terug naar het moment waarop ik ons meisje voor de eerste keer zag.
De emotie, het gevoel, de wanhoop: ik probeer het hierin over te brengen.
Met dit zeer persoonlijke gedicht deed ik mee aan de Veldeke Wieërter Poëzie Priês 2022. Het werd een mooie zilveren plek.
Ut raengeltj det ut gutj
De löcht és zwért, pikzwért
Vandaag és geîne feîne daâg
Zoeë’ne daâg woeëdet d’n duuvel
Zien inspiraäsie leefst uut putj
Huuër de schrieëuw van mama nog
Zeen ut blood nog oppe groônt
Veûl de kneîp nog in mien mêrg
Preûf di-j traon nog op mien luppe
Pak dich dócht tieëge mich aan:
“… dao bésse toch?”
Ich wacht tot ut bewieëgtj
Un hieël fieën wîmperke
Det vast zitj aan dien uîgskes,
Twieë héndjes op dien buûkske
Mer ut blieftj oerverdaovendj stil,
…
as of ut laeve zwieëgtj
Knap kindje laeftj neet mieër,
Allèh, gaef godverdjuu neet op
“Leeveke blief laeve!”
Ich roop ut tieëge baeter wieëten in
Leef kindje es neet mieër
Waat besse leef en knap
Dien köpke luuënendj oppe schouder
Schoeën vîngerkes, met nieëgelkes di-j blînke
Raos vutjes met kleîn rîmpelkes
Ut és te laat, de tiêd te krap
Woeërum veûlse toch zoeë kaod?
Ich wul nog zoeë völ wieëte
Bésse eîgewiês en slûm en báérestêrk?
De tiêd woor völ te kort leef Luka,
Ut maaktj mich nôw nog laâjendj kwaod.
Leef Luka,
woeërum veûlse toch zoeë kaod?
Woeërum kiekse mich neet aan?
Woeërum besse toch zoeë stil?
Woeërum kloptj dien kleîne hértje,
neet mieër inne juuste maot?
Woeë zoows dich nôw toch staon?
Waat zoow dich gelökkig maake?
Ich heb nog zoeë völ vraoge
Mer weît eîn dînk leef Luka:
Ich houj van dich ...
van heej tot aanne maon
(vör Luka en Miranda)